เรื่องนี้เคยลงบอร์ดบลีชมาแล้วแต่ว่าข้าเจ้าอยากจาเอามาแปะๆไว้น่ะขอรับ
อยากรู้ว่าฟิคเรื่องนี้มันเป็นไงน่ะ
To think of (Gin x Izuru)
.......ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ.....
.............ผมเองก็คิดเช่นนั้น...........
ถึงแล้วนะ...อิซึรุ
ชายหนุ่มร่างสูงผมสีดำเดินจูงมือชายหนุ่มร่างบางเดินช้าๆ ผ่านทุ่งหญ้าเขียวชอุ่ม
ดวงตาคู่สวยจ้องตรงไปยังแผ่นป้ายหินสี่เหลี่ยม มือเรียวสัมผัสป้ายหินเย็นชืดช้าๆ
ผมมาแล้วนะครับ...อิชิมารุซัง
ชายหนุ่มผมสีดำวางดอกซุยเซนลงบนพื้นหญ้าหน้าป้ายหิน
เร็นจิมาไม่ได้...หมอนั่นติดธุระ
สายลมอุ่นอ่อนโยนที่ไม่น่าจะมีในฤดูใบไม้ร่วงพัดพาเอาใบเมเปิ้ลสีเหลืองส้มสวยงามผ่านร่างบางไป
สายลมอุ่นอ่อนโยนพัดพาเอาความรักความคิดถึงกลับมา
สายลมอุ่นอ่อนโยนเอ๋ย...ได้โปรดพัดพาเอาความคำนึงของเราไปฝากเขา
สายลมอุ่นอ่อนโยนพัดพาเอาสัมผัสของคนรักกลับคืนมา
สายลมอุ่นอ่อนโยนเอ๋ย...ได้โปรดพัดพาเอาช่วงเวลาที่มีกับเขากลับมาด้วยเถิด
5ปีแล้วสินะอิชิมารุ นับตั้งแต่นายจากอิซึรุไป
สายตาของชายหนุ่มผมดำเหลือบไปมองอิซึรุที่เดินเล่นใกล้กับต้นไม้ใหญ่ไม่ห่างจากระยะที่เขาจะสามารถดูแลชายหนุ่มผู้นี้ได้
รู้มั้ยอิชิมารุกว่าอิซึรุจะทำใจเรื่องของนายได้ก็กินเวลาไปซะ3ปีเชียวนา
3ปีที่เค้าเอาแต่ร้องไห้และคิดถึงนาย
3ปี่ที่เค้าพยายาม...ตามนายไป
ชายหนุ่มผมดำข่มตาลง ปล่อยให้สายลมพัดพาตัวเขาเข้าสู่ห้วงอดีต
ฮิซางิคุงมาที่นี่จะดีจริงๆเหรอ?
เด็กหนุ่มสีทองชี้ไปที่ป้ายหน้าร้านซึ่งประดับไปด้วยหลอดไฟนีออนหลากสี ตัดกับสีฟากฟ้ายามราตรี
เอาน่าชั้นกะอาบาราอิมาบ่อยไม่เป็นไรหรอก
ทันใดเด็กหนุ่มผมดำกระชากข้อมือเรียวตามเพื่อเดินให้ทันเด็กหนุ่มผมแดงซึ่งเดินไปหยุดรอภายในร้านอยู่แล้ว
ภายในร้านมีแต่เพียงแสงสลัวจากแสงเทียนแล้วยังเสียงเคล้าคลอไปกับกลิ่นหอมของควันเทียน โซฟานุ่มน่านั่ง เครื่องดื่มแอลกอฮอล์สีสันสวยงาม ชูเฮย์พาอิซึรุลงนั่งบนโซฟานุ่มแล้วสั่งน้ำส้มกับบริกรแถวนั้น
เอ้า..ชั้นไม่สั่งแอลกอฮอล์ให้นะเดี๋ยวนายก็ไม่กินอีก
แต่พวกเราเพิ่ง17เองนะ เด็กหนุ่มยื่นมือรับน้ำส้มจากบริกร
เอาน่าคิระก็งี้แหละเด็กหนุ่มผมแดงเดินเข้ามาโอบรอบคอเพื่อนรัก พลางหยิบน้ำส้มขึ้นมาดื่มแล้วส่งคืนเจ้าของ
แต่นายก็ควรรู้จักโลกแบบนี้ไว้มั่งนะ เดี๋ยวเราสองคนไปทำงานก่อนนั่งอยู่นี่ดีๆนะ
เร็นจิและชูเฮย์เดินออกจากโต๊ะของอิซึรุ เดินขึ้นเวทีเล็กๆหน้าร้าน ชูเฮย์หยิบกีตาร์ขึ้นมาแล้วเริ่มเล่น ส่วนเร็นจิหยิบไมค์ขึ้นมาเทสต์เสียงแล้วเริ่มร้องเพลง
อืม~สองคนนี้นี่ดีจังนะมีงานพิเศษให้ทำ...ไม่เหมือนกับเราเด็กหนุ่มทอดสายตามองเพื่อนเพื่อนรักสองคนกำลังเมามันบนเวที
มัวแต่จ้องอะไรอยู่อิชิมารุ?
เจ้าของต้นเสียงใจดีหันไปทางสายตาของผู้ที่จับจ้องบางสิ่งบางอย่างอยู่....สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองทุกอากัปกิริยาของเด็กหนุ่มผมทอง...รูปร่างผอมบาง...ใบหน้าหวานได้รูป...ทันใดงินกวักมือเรียกบริกรแถวนั้นแล้วกระซิบกระซาบข้อความกับบริกรหนุ่ม
ขอโทษครับ
ครับ?
บริกรหนุ่มวางเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สีฟ้าสวยบนโต๊ะ บริกรหนุ่มชี้ไปที่ชายหนุ่มผมสีเงินซึ่งนั่งอยู่ทางฟากซ้าย งินโบกมือไหวๆให้
อิซึรุ
ดื่มซะสิครับ
อะ...ครับเด็กหนุ่มยกเครื่องดื่มขึ้นมาดื่มด้วยท่าทางทุลักทุเล งินนั่งขำแล้วลุกขึ้นเดินไปหาเด็กหนุ่มที่หมายตาช้าๆ
อิชิมารุ?
ไม่ต้องห่วงหรอกโทเซ็น...แค่คุยเท่านั้นแหละ
แล้วเราจะบอกเรื่องที่เราคุยกันให้นายรู้หลังจากนายสนุกกับเด็กนั่นเสร็จแล้วชายหนุ่มท่าทางใจดีสวมแว่นตากรอบหนาโบกมือไล่งิน
คร้าบไอเซ็นซัง~ว่าพลางงินก็โบกมือเดินตรงไปยังเด็กหนุ่มที่ถูกใจ
สวัสดีครับ
งินนั่งลงบนโซฟาข้างๆเด็กหนุ่มหน้าสวยที่เล็งไว้
อ..ครับ
อิซึรุผงกศรีษะน้อยๆ
ผมอิชิมารุ งิน ครับ
ค...คิระ อิซึรุ ครับ
เพิ่งมาที่นี่เป็นครั่งแรกเหรอครับ?
ครับ
ขอเบอร์โทรศัพท์ได้มั้ยครับ?
เอ๋?
เด็กหนุ่มหน้าร้อนผ่าวไม่รู้เพราะจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปหรือเพราะสายตาหยาดเยิ้มของคนตรงหน้ากันแน่
คือ...
เฮ้ย!แกไอตาตี่หน้าหื่นนั่นน่ะ!ถอยห่างเพื่อนชั้นเดี๋ยวนี้นะเฟ้ย!
เด็กหนุ่มผมแดงชี้หน้าผู้กระหายเหยื่อแล้วขว้างไมค์วิ่งลงจากเวที เด็กหนุ่มผมดำก็ไม่รอช้ารีบเก็บกีตาร์แล้วตามไปสมทบกับเพื่อนทันที
อาบาราอิคุง..ฮิซางิคุง?
เพื่อนทั้งสองแทรกเข้ามาระหว่างงินและอิซึรุ เร็นจิดึงอิซึรุให้ลุกจากโซฟานุ่มแล้วส่งเด็กหนุ่มให้กับชูเฮย์
ไปเหอะ!
ทันใดเพื่อนทั้งสองเข้าขนาบข้างซ้ายขวาของเด็กหนุ่มผมทอง อิซึรุเหลือบมองงินที่โบกมือให้ช้าๆเมื่อเพื่อนทั้งสองเห็นสถานการณ์ส่งสายตาหวานซึ้งกลับไปผกลับมาจึงรีบพาอิซึรุออกจากคลับแห่งนั้นไปทันที
แค่ชื่อก็พอแล้วเนอะ...อิซึรุ
อะ..นิ้วมือของเด็กหนุ่มผมแดงชี้ไปที่หน้าของผู้มาเยือนผมสีเงิน
อ้าว อิชิมารุซัง? เด็กหนุ่มผมทองโผล่ออกมาจากด้านหลังของเร็นจิ
ผมเคยบอกเหรอครับว่าผมเรียนที่นี่?
เปล่าหรอก
เดี๋ยวๆเร็นจิกุมขมับ
ถ้าชั้นจำไม่ผิดนายน่ะเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทการค้าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ..บ.โซลโซลโซไซตี้ใช่มะ?
อ้าว~ความแตกซะแล้ว
เร็นจิดึงตัวเด็กหนุ่มผมทองให้อยู่ข้างๆตัว
แล้วเด็กผมดำที่อยู่ด้วยกันตลอดล่ะ?
หมอนั่นไปซ้อมดนตรี นายอย่าเปลี่ยนเรื่องสิสายตาของเร็นจิจ้องหน้าของผู้มาเยือนไม่วางตา
ก็ได้ ถ้างั้นชั้นขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ งินหยิบนามบัตรในเสื้อสูทออกมาส่งให้เร็นจิ
ชั้นอิชิมารุ งิน ประธานบริหารพื้นที่การค้าเขตที่3บ.โซลโซลโซไซตี้น่ะ
มิน่า แถวนี้มันเขต3ล่ะสิ นายเลยใช้อำนาจมาเพื่อให้ได้ข้อมูลของคิระงั้นสิ
งินเหลือบมองเด็กหนุ่มด้านข้างเร็นจิแล้วส่งยิ้มให้
ใช่ชั้นถูกใจเค้า
ความหมายของคำพูดสั้นๆส่งผลให้คนที่ถูกพูดถึงหน้าแดงก่ำ
มาคบกันเถอะอิซึรุ
ชายหนุ่มผมดำลืมตาขึ้นมา มองตรงที่ป้ายหิน
แต่วิธีการจีบก็ไม่ธรมมดาเลยนะ ทั้งรถสปอร์ต ทั้งค่าเล่าเรียน ทั้งค่าเช่าบ้านแล้วยังพินัยกรรมหลายร้อยล้านที่นายให้อิซึรุนั่นอีก
ชายหนุ่มยิ้มเฝื่อน
ตอนแรกชั้นกับเร็นจิก็นึกว่านายเป็นพวกฟันแล้วทิ้ง เราสองคนไม่อยากให้นายมายุ่งกับอิซึรุ แต่หัวใจของเค้าก็ไปกับนายจนได้และพวกชั้นเองก็รู้สึกว่านายเองก็จริงจังกับอิซึรุก็คงเป็นวันนั้น..วันที่ฝนตกนั่น
อิซึรุ
ครับ?อิชิมารุซัง เด็กหนุ่มละสายตาจากไอศกรีมนุ่ม จับจ้องไปที่คนรัก
แล้วสองคนนั่นจะตามขนาบข้างเธอไปถึงเมื่อไหร่ ?อิซึรุ
พวกชั้นไม่ไว้ใจนายเฟ้ย!เร็นจิและชูเฮย์ที่ตามขนาบข้างอิซึรุแหวกลับ
เฮ้อ~
งินเอื้อมมือผ่าด้านหลังของเร็นจิคว้าแขนรียวไว้จนอิซึรุเซไปด้านหลัง งินจึงประทับจูบเบาๆบนริมฝีปากบาง
อิชิมารุซัง?
อิซึรุหน้าแดงก่ำ เพื่อนทั้งสองรีบดึงอิซึรุให้ถอยห่างจากชายหนุ่มผมเงิน
แก๊!แกจะทำอะไรคิระฟะ!ไ อ้แก่โรคจิต!
คิระยังเด็กอยู่นะเฟ้ย!
ไม่เห็นจะเป็นไรเลยชั้นรักอิซึรุและชั้นก็อยากจะทำอย่างนี้เท่านั้นเอง ชายหนุ่มมองเร็นจิอย่างเอือมระอา
นี่ชั้นคบกับอิซึรุมาได้3เดือนแล้วนะ พวกนายยังจะตัวติดกับอิซึรุไปอีกนานแค่ไหนกัน?
คำพูดที่แฝงความน้อยใจของคนรักซึมลึกลงในใจของอิซึรุ...นั่นสิเวลาจะไปไหนกับอิชิมารุซังทั้งสองคนมักจะตามมาด้วยและคั้นกลางระหว่างเขากะบคนรักอยู่เสมอ....
อิชิมารุซัง...
หยาดน้ำเทลงมาจากฟากฟ้าสีหม่น งินดึงข้อมือของอิซึรุวิ่งหาที่หลบฝนสายตาของงินก็เจอะเข้ากับร้านขายของบนตึกจึงรีบพาอิซึรุวิ่งขึ้นบันไดหลบอยู่ใต้ชายคาของร้าน เพื่อนทั้งสองวิ่งตามมาสมทบอย่างรวดเร็ว
แก๊!บังอาจจับมือคิระ!เร็นจิตะโกนลั่น
อาบาราอิชูเฮย์ตามมาตบไหล่เพื่อนเบาๆ
ใจเย็น
นายก็เห็นนี่อาบาราอิคุง น้ำเสียงขี้เล่นถูกเปลี่ยนให้เป็นน้ำเสียงเย็นและกดดัน
ฝนตกหนักขนาดนั้น เดี๋ยวอิซึรุก็เป็นหวัดไปพอดี
แก!
เร็นจิถลาเข้าจับคอเสื้อของงินไว้ก่อนจะออกแรงกระชาก อิซึรุเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปห้ามทั้งสองไว้และไม่ทันที่ชูเอย์จะถลาเข้ามาห้าม ท่อนแขนแข็งแรงของเร็นจิผลักไปโดนอิซึรุ ร่าบางถลาเซก่อจะกลิ้งลงบันไดไปซะแล้ว
อิซึรุ!
งินรีบกระชากตัวเองออกจากการจับกุมของเร็นจิทันทีแล้วรีบกระโจนเข้ากอดอิซึรุไว้กลิ้งลงบันไดไปพร้อมกัน
อูย~
อิชิมารุซัง!
อิซึรุในอ้อมกอดของคนรัก รีบดันตังขึ้นมาดูบาดแผลบนใบหน้าและศรีษะ ชูเฮย์รีบวิ่งลงมาสมทบแล้วพยุงงินออกจากบริเวณนั้นไป สายตาแข็งกร้าวของอิซึรุจ้องมองตรงไปยังเร็นจิก่อนจะวิ่งตามชูเฮย์ไป
ตอนนั้นนายทำให้ชั้นได้รู้ว่า..นายน่ะคงเห็นอิซึรุเป็นคนสำคัญ
และตอนนั้นทำให้ชั้นได้รู้ว่า..การปกป้องดูแลอิซึรุไม่ใช่หน้าที่ของเราสองคนอีกต่อไป
ชายหนุ่มนั่งลงบนพื้นหญ้านุ่ม รอคอยให้สายลมใบไม้ร่วงพัดพาตัวเขาเข้าสู่อดีตอีกครั้ง
ช่วงเวลาแหห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ จริงเหรอครับอิชิมารุซัง?
หืม ไม่รู้สิ
ชายหนุ่มบนเตียงคนไข้หยิบหนังสือของร่างบางขึ้นมาอ่านแล้วโยนทิ้งลงข้างตัว
ก็แค่เรื่องไร้สาระ
โธ่~อิชิมารุซัง นอนโรงพยาบาลแค่สองสามวันอย่าหงุกหงิดสิครับ~
เหรอ?หน้าชั้นมันหงุดหงิดเหรอ?
เฮ้ย!อิชิมารุหมอบอกแกจะออกก็ออกไปเลยไป!แล้วไม่ต้องมาอีก!
เร็นจิเปิดประตูห้องดังปึ้ง ก่อนจะเหลือบมองอิซึรุช้าๆ
ขอโทษนะคิระ เรื่องเมื่อวันนั้น
เด็กหนุ่มร่างบางส่ายศรีษะช้าๆ ก่อนจะยิ้มให้เด็กหนุ่มเพื่อนสนิทอย่างอ่อนโยน
ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็อาบาราอิคุงไม่ได้ตั้งใจนี่นา
แต่..
เอาละเก็บของกันเถอะ
อืม เด็กหนุ่มผมดำที่เข้าห้องมาพร้อมกับเร็นจิรับคำอย่างว่าง่ายพลางมองไปที่เร็นจิ
อย่าต่อความยาวสาวความยืดอีกเลยอาบาราอิ
เร็นจิเหลือบมองอิซึรุซึ่งบัดนี้อยู่ในอ้อมกอดของงินแล้วหัวเราะอย่างมีความสุข ชูเอย์ลอบมองอิซึรุช้าๆ แววตาเจ็บปวดแอบแฝงมากับแววตาเศร้าสร้อย ...แววตาที่อิซึรุไม่เคยเห็น
......ช่วงเวลาแห่งความสุขกำลังจะผ่านพ้นไปพร้อมกับฤดูกาลใหม่ที่กำลังจะมาถึง....
นายนี่ไม่เคยพ้นโรงพยาบาลเลยนะ อิชิมารุ
เด็กหนุ่มผมดำลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ พลางหยิบหนังสือวรรณกรรมยอดนิยมขึ้นอ่าน
ว่ามา..ธุระที่นายอยากคุยกับชั้น
ชั้นคิดว่าชั้นคงเหลือเวลาอีกไม่นาน การมีคนตามฆ่าชั้นถึงบริษัทเนี่ย..ท่าทางจะแค้นชั้นจริง
ทำไมถึงคิดอย่างนั้น?
...
อิชิมารุซัง ทานแอปเปิ้ลมั้ยครับ?
เด็กหนุ่มผมทองเดินเข้ามาใกล้แล้วพยุงตัวคนรักให้ลุกขึ้นนั่ง
เจ็บมั้ยครับ?แผลน่ะ
ไม่หรอกแค่ถูกยิงแค่เนี้ยเอง
งินยิ้มร่าพลางยื่นหน้าเข้าใกล้คนรัก ค่อยๆประทับริมฝีปากอย่างแผ่วเบาแล้วเริ่มลุกล้ำหาความอ่อนหวานจากภายในริมฝีปากสวยโดยที่ไม่อายสายตาของคนรอบข้างอย่างชูเฮย์เลยแม้แต่น้อย งินถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย
อิชิมารุซัง?เด็กหนุ่มคนรักหน้าแดงก่ำ
ไม่ต้องห่วงนะ
งินซบลงบนไหล่ของเด็กหนุ่ม มือแกร่งกำเสื้อของเด็กหนุ่มไว้แน่น..แน่น..จนเด็กหนุ่มหายใจไม่ออก
กี่โมงแล้วล่ะ ชูเฮย์คุง?
5 ทุ่ม
อิซึรุล่ะ?
หลับสนิท
ชูเฮย์หยิบผ้าห่มผืนหนาคลุมร่างบางที่หลับใหลไม่ได้สติบนโซฟา แล้วเดินเข้าใกล้เตียงคนไข้
เอาล่ะ ว่ามาธุระที่นายจะบอกชั้นเมื่อตอนกลางวัน
งินพยุงตัวเองขึ้นนั่ง แล้วค้อมศรีษะลง
ขอฝาก...อิซึรุด้วย
พ..พูกอะไรของนายน่ะ!อิชิมารุ!
ชั้นคงเหลือเวลาที่จะอยู่ดูแลอิซึรุได้อีกไม่นาน
ทำไม?
ลางสังหรณ์น่ะ...ดูแลอิซึรุให้ดี..อย่าให้เค้าต้องร้องไห้
งินพาตัวเองนอนลงอย่างเดิมก่อนจะจ้องหน้าชูเฮย์อย่างเอาจริง
ทำไมถึงเป็นชั้น?
เร็นจิคุงน่ะอารมณ์ร้อนเกินไป ส่วนเธอใจเย็นและที่สำคัญเธอน่ะ...รักอิซึรุ
เด๊กหนุ่มจ้องมอใบหน้าของผู้ที่ได้ชื่อว่า แย่งสิ่งสำคัญในชีวิตของเขาไป
แล้วถ้าชั้นเกิดบังคับอิซึรุให้เป็นของตังเองล่ะ?
ชั้นเชื่อว่าถึงนายจะทำแบบนั้น...นายก็เป็นได้แค่ตัวแทนของชั้นเท่านั้น
ดวงตาของเด็กหนุ่มฉายแววขรึมและไม่พอใจ
ชั้นมั่นใจในตัวอิซึรุ
งินนั่งยิ้มอยู่คนเดียว
อารมณ์ของเด็กหนุ่มคนนี้แตกต่างกับสิ่งที่งินแสดงออกอย่างชัดเจน..ทั้งโดนดูถูก ทั้งโดนดูออกถึงความรู้สึกที่เก็บไว้แสนนาน ความรู้สึกที่อยากให้อิซึรุได้รับรู้
เด็กหนุ่มหันหลังกลับไปทางประตู หมายจะเดินออกนอกห้องไปแต่ก็หยุกฝีเท้าเอาไว้
นายมันคนเห็นแก่ตัว
ใช่ ชั้นมันคนเห็นแก่ตัว
เด็กหนุ่มเดินออกจากห้องไป เสียงทุบประตูดังไปทั่ว
นายมันเห็นแก่ตัวที่สุด...ใช่!หากนายตายไป คิระจะเฝ้าคิดถึงนายละในวินาทีนั้น....วินาทีที่เค้าคิดถึงนายหัวใจของเค้าก็จะเป็นของนาย
หยาดน้ำตาของชูเฮย์ที่ไม่เคยให้ใครได้เห็นกลับหลั่งออกมาอย่างง่ายดาย เด็กหนุ่มทรุดตวลงนั่ง
นายมันเห็นแก่ตัวที่สุด!
แล้วนายก็โดนยิงตายที่โรงพยาบาลนั้น ลางสังหรณ์ของนายนี่แม่นจริงๆ
นายเองก็ไม่ได้เห็นสีหน้าของอิซึรุ เค้าเหมือนคนใกล้จะตายเข้าไปทุกที
ชายหนุ่มผมดำลุกขึ้น สายตาเหลือบไปเห็นอิซึรุทรุดลงนั่งบนพื้นหญ้าชอุ่ม
อิซึรุ!
ชายหนุ่มผมมดำวิ่งไปยังร่างบาง มือแกร่งโอบไหล่ร่างบางไว้
ชูเฮย์คุง...ดูนั่น
น้ำเสียงหวานสั่นเครือ ชูเฮย์ไล่สายตาไปยังทิศทางที่ร่าบางบอก ทันใดก็สะดุดกับต้นซุยเซนต้นเล็กเติบโตเด่นกลางทุ่งหญ้า
บ้าน่าต้นซุยเซนมันจะมาขึ้นแถวนี้ไดไงเมื่อวานก็ไม่เห็นมี
ชายหนุ่มผมทองรีบลุกเดินไปยังต้นซุยเซนประหลาดนั้น สายตาของอิซึรุเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างเล็กๆ แสงสะท้อนหยอกล้อกับแสงแดดเป็นประกาย ชายหนุ่มหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาดู
แหวน?ของใครกัน? อื๋อ มีชื่อด้วย
ชายหนุ่มผมดำเดินตามอิซึรุ ใบหน้าของชูเฮย์เริ่มฉาบด้วยสีซีด
เอ๋?อิซึรุ? นี่มันชื่อของชั้นนี่
ชายหนุ่มผมดำนึกไปถึงเซฟของงิน...บ้าน่า..แหวนวงนั้นต้องอยู่ในเซฟสิ..จะมาอยู่นี่ได้ไง?....
ชายหนุ่มผมทองสวมแหวนลงบนนิ้วนางข้างซ้าย ทันใดชายหนุ่มต้องสะดุ้งเมื่อสายลมใบไม้ร่วงสัมผัสพวงแก้มใส สายลมที่รู้สึกถึงสัมผัสของคนรัก อิซึรุรีบมองกลับไปที่ป้ายหินทันที
อิชิมารุซัง?
...หากแต่ช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นมักจะเป็นนิรันดร์อยู่ในความทรงจำตลอดไป....
..จริงมั้ยครับ...อิชิมารุซัง...
....................................................................................................
FIN
edit @ 2006/01/06 20:03:42