เธอ...ผู้มีใบหน้าน่ารัก ราวกับญาติของจิ้งจก

เธอ...ผู้(น่าจะ)มีอัธยาศัยดี...จิตใจงดงามราวนางฟ้า

เธอ...ผู้แสร้งทำเป็นเพื่อน...แสร้งทำเป็นห่วง

สุดท้ายแล้วมันก็เป็นเพียงหน้ากากหนาๆ...แค่นั้นเอง

ก่อนปีใหม่ วันที่28 ธันวา พวกเราให้งานเธอไปทำ เพราะเธอยังไม่ได้ช่วยอะไร...แม้แต่นิดเดียว

สิ่งที่ให้เธอทำก็มีแค่เพียงเอาข้อมูลจากเมล์ไปปริ้นท์แล้วตัดแปะลงฟิวเจอร์บอร์ด...แค่นั้น

วันเสาร์เธอโทร.มาเธอบอกว่า เมล์หาย...เพราะเธอไปกดตัวไหนมารู้แล้วเมล์เธอก็หายไป...ทั้งๆที่ฮอทเมล์ของเธอเป็นภาษาไทย ไม่เป็นไรปิโยก็ส่งไปใหม่....หวังแค่งานจะเสร็จ

วันที่เปิดเรียน 3 มกรา เธอมาสายเหมือนเคย...และเธอมาพร้อมกับฟิวเจอร์บอร์ด...ที่ว่างเปล่า...ไม่มีกระดาษแปะเลยแม้แต่น้อย

แล้วเธอก็ทำหน้าใส่ซื่อ ขอโทษ...ที่ไม่ได้ทำมา พอดีแผ่นดิสก์ที่ใส่งานไว้2แผ่นมันไปร้านปริ้นท์ไม่ได้แม้แต่ร้านเดียว ทั้งๆที่แผ่นนั้นเธอเพิ่งซื้อมาใหม่ๆ

พอพวกเราดูค่าฟิวเจอร์บอร์ดแล้วอยากจะร้องกรี๊ด...4 แผ่น 139 บาท เธอไปซื้อที่เดอะมอลล์ทั้งๆที่บ้านเธออยู่ติดกับโลตัส!

มันมากเกินกว่าที่จะยิ้มออกแล้วบอกว่า ไม่เป็นไร

เพราะหากโครงงานนี้ไม่เสร็จนั่นก็เท่ากับพวกเราก็จะไม่จบม.6ด้วย

มันเสียความมั่นใจในการให้เธอเอางานกลับไปทำมาก...งานที่แล้วปิโยย้ำนักย้ำหนาว่า แก้ตรงนั้น แก้ตรงนี้ แต่ละช่องควรจะพิมพ์อะไรลงไป...แต่เธอก็ทำไม่ได้...ผลงานออกมาต้องกลับไปแก้ใหม่

วันรุ่งขึ้นเธอไม่มา...แล้วเธอเอาเทปกาวกลับบ้านไปด้วยๆเหตุผลว่า...กลัวของหาย

และแล้ววันนั้นพวกเราก็ทำอะไรกันไม่ได้

วันศุกร์พวกเราเตรียมของทุกอย่างกันมาเองและพวกเราก็ไม่อยากจะพูดกับเธอ...เพราะหากพูดกับเธอไปได้มีแตกกันแน่นอน พวกเราช่วยกันทำช่วยกันแปะ เธอก็มาช่วย ช่วยแปะกระดาษ1แผ่น แถมเธอแปะผิดพวกเราก็ต้องลอกออกมาติดใหม่ แล้วเธอก็ไม่ได้ช่วยอะไรอีกเลย

พอถามเธอว่าวันเสาร์เธอจะไปทำงานบ้านเพื่อนได้ไหม เธอบอกว่า...กี่โมง แต่เค้ามีเรียนตอนบ่ายนะ

ส่วนข้ออ้างของเธอวันอาทิตย์หากต้องออกไปทำงานบ้านเพื่อนก็คือ...ต้องช่วยแม่ขายของ

สองข้ออ้างนี้คือแพทเทิร์นที่เธอใช้มาตลอด...ไม่มีเปลี่ยน

วันเสาร์พวกเราก็ไปทำงานกัน...พวกเราหมดความไว้วางใจในตัวเธอแล้ว แต่พวกเราโทร.ไปหาเธอ โทร.เข้ามือถือเธอก็ไม่รับ...พอโทร.เข้าบ้าน...แม่เธอรับสายแล้วบอกว่าเธอยู่บ้านแล้วที่บอกว่า...มีเรียนตอนบ่าย...หมายความว่ายังไง แต่จุดประสงค์ในตอนนั้นคือ อยากจะล้วงเอาพาสเวิร์ดเมล์เธอมา เพราะพวกเราไม่เชื่อว่าคนที่โลว์เทค

อย่างเธอจะสามารถลบเมล์ซึ่งต้องผ่านได้หลายขั้นตอนได้และพวกเราอยากจะรู้ว่าเธอได้เปิดแฟ้มงานจริงๆรึเปล่า...แต่ยังดีที่เธอเปิดไปแล้ว

วันอาทิตย์คือวันประชุมผู้ปกครองซึ่งงานที่พวกเราให้เธอไปทำนั้นต้องนำมาแสดงด้วย เธอก็มา...แต่มาสายมาก แล้วเธอก็บอกว่า...จะพาแม่ไปเดินชมงานนะ...แล้วเธอก็ไป ทั้งๆที่พวกเราก็ปล่อยพ่อแม่ของเราให้เดินดูกันเองแต่เธอก็ยังคงจะหาเรื่องหนีไปจนได้

งานนี้ปิโยเป็นคนพรีเซนท์ พอปิโยไม่ว่างเหลือแค่เธอคนเดียวสิ่งที่เธอทำได้คือ...ยืนยิ้มนิ่งๆเป็นหุ่น

เมื่อพวกเราเก็บของกันแล้วเธอก็อาสาว่าเธอจะเอารูปเล่มไปส่งให้...ปิโยเลยตอบกลับไปว่า...ไม่ต้อง...แล้วเธอก็เดินออกไป

เธอคิดจะมาช่วย...ช่วยเอารูปเล่มไปส่งให้ทั้งๆที่พวกเราส่งกันไปแล้วและพวกเราก็จัดการโครงงานกันเสร็จหมดแล้ว!

สุดท้ายแล้ววันอังคารเธอทนไม่ได้ที่ถูกหมางเมินจากพวกเรา เธอจึงถามว่า...เราทำอะไรผิดนักเหรอ?...ปิโยเลยพูดกลับไปว่า...ใช่ผิดมาก...แล้วปิโยก็บอกเดี๋ยวค่อยไปคุยกันคาบว่างก่อนเลิกเรียนเธอก็ไม่ยอม...แล้วน้ำตาเธอก็เริ่มไหลพราก

ปิโยพยายามสาธยายสิ่งที่เธอทำ...แบบใจเย็นน้ำเสียงเป็นปกติแต่เธอกลับขึ้นเสียงใส่ปิโย แล้วเธอก็พูดตอกกลับมาว่า...ทำเหมือนชั้นเชื่อใจพวกเธอมากนักแหละ...

แล้วเธอก็เดินสะบัดก้นหนีไป...ทั้งๆที่เธอเป็นคนที่อยากรู้ว่าทำไมพวกเราถึงไม่คุยกับเธอ...แต่เธอก็กลับเถียงมาอย่างข้างๆคูๆ ในเหตุผลทั้งหลายทั้งแหล่ที่ว่า...ทำไมเธอถึงไม่โทรมาถ้าหากปริ้นท์ไม่ได้...ปิโยจะได้ส่งให้เพื่อนอีกคนปริ้นท์

...แล้วทำไมเธอถึงซื้อฟิวเจอร์บอร์ดมาแพงแบบนี้...เธอตอบกลับมาว่า...จะให้เธอวิ่งไปวิ่งมาเพื่อฟิวเจอร์บอร์ดเนี่ยนะ และเธอก็ไม่มีเงินออกข้างนอกด้วย...เธอบอกเธอไม่มีเงิน แต่เธอกลับออกไปเที่ยวเดอะมอลล์ ออกไปกินเหล้า

เธอนอนตี2ตี3แต่ไม่ใช่ทำงาน เธอเอาแต่เล่นทุกวัน...เวลาเรียนเธอก็นอน...เจริญจริงๆนะคนเรา

และเธอยังเป็นพวกชอบโกหก...มีแต่คนบอกเธอโกหกเก่ง

พอเธอเดินจากตะปิโยไป เหล่าซือก็เข้ามาพอดี และบอกว่าเพื่อนกันก็ให้เรื่องมันจบๆไปเถอะ...และเธอตะโกนตอบเหล่าซือมาว่า...หนูไม่ใช่เพื่อนกับมัน!...พร้อมทั้งฉีกเฟรนด์ชิพที่พวกเราเคยเขียนออก

ตอนนั้นพวกเราเลยตัดสินใจแล้วว่า...

ถ้ามันทำเพื่องานคนอื่นไม่ได้ มันก็ไม่ต้องจบม.6ออกไป

บอกว่าเพื่อฟิวเจอร์บอร์ด ทำไมเธอต้องวิ่งไปวิ่งมา ปิโยจะทำให้มันรู้สึกว่ามันจะต้องวิ่งไปวิ่งมาเพื่อโครงงานของมันคนเดียว

อยากจะรู้จริง หากเป็นงานของตัวเองแล้วเนี่ยมันจะทำเหมือนกับที่เป็นงานกลุ่มของมันมั้ย ...

ป.ล.ขอโทษด้วยนะคะปีใหม่ก็ไม่ได้มาอัพ พอมาอัพทีก็มีแต่บ่น แต่คราวนี้มันทนไม่ไหวจริงๆค่ะ

อันเนื่องมาจากข้าเจ้ามิได้อัพบล็อกมานานนนนนนนนนนนนนมาก(กลัวจะโดนตัดอยู่) เน็ตก็ไม่ได้เล่น มาอัพทีก็ช่วงสอบ ไม่มีอะไรที่ดีกว่านี้อีกแล้ว 555+

จริงๆแล้วปิโยก็ไม่รู้จะอัพอะไร ไม่ได้มีเรื่องเล่าน่าสนุกกะเค้าซะด้วย ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งจะพ้นกีฬาสีไปประมาณอาทิตย์ จริงๆก็ไม่ได้มีอะไรหรอกค่ะ เพราะว่าปิโยไปทำงานสารวัตรนักเรียนกะอัลเลยไม่ค่อยได้สนุกกับกีฬาสี แต่สนุกกับการแกล้งคนแทน เรื่องก็มีอยู่ว่า มีเพื่อนคนนึงเค้าโทรฟรีค่ะ ทีนี้เลยแกล้งรุ่นน้อง รุ่นเดียวกันมันส์มากเราขอใช้นามสมมตินะคะ

ก- เพื่อนที่โทรอำ 

ก- เฮ้ย น้อง ตอนนี้มีเรื่องด่วนมีคนกำลังจะปีนรั้วเข้ามาแล้ว!!!!!

(ปิโย+อัล +รุ่นน้องบางส่วน เคาะโต๊ะเพื่อใส่ซาวน์ เอฟเฟกต์)

และสรุปคือทุกคนวิ่งกันหน้าตั้งเลยค่ะ วิ่งมาเพื่อจะดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แล้วสุดท้ายก็ไม่มีอะไร

มีเหยื่อติดกับประมาณ 8 คน

เร็วๆนี้เพิ่งตัดผมแหละค่า>< ผมข้างหลังเท่าเดิมเพราะมันไม่เคยยาว มีแค่ซอยข้างหน้าให้สั้นลง...สุดท้ายแล้วก็กลับไปทรงเดิม กร๊ากกก

ส่วนอัลตัดออกมา+หนีบผมแล้ว เจ๊แกแม้นแมน วันรุ่งขึ้นหัวฟูเหมือนสิงโตเลย...

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาแอบไปสำรวจ พี่ร้านขายการ์ตูนมาแหละค่ะ ^^ แต่สงสัยว่าพี่เค้าจะมีแฟนแล้ว...แห้วซะแล้วสิเรา...

สรุปว่านี่ก็คือเรื่องอัพค่ะ อัพทีก็ไร้สาระที อย่างน้อยๆมาอัพไว้ เค้าจะได้ไม่ตัดเราทิ้งซะ

ปิดท้ายด้วย พ่อหนุ่มหัวฟู ไข่ตุ๋นค่า (นับวันขนยิ่งฟูขึ้นทุกที)

ไหนๆก็ไหนๆขอชะแว้บมาเรื่องแมวซักหน่อยนะคะ คือว่ามีแมวที่บ้านใครมีพฤติกรรมแบบนี้บ้างรึเปล่าคะ?...แบบว่าไข่ต้ม (ตัวผู้) เคยไล่ขี่ ไข่ตุ๋น(ตัวผู้) แต่ตุ๋นมันไม่ยอมน่ะค่ะ

ส่วนอีกกรณีมีแมวสาวมายั่วไข่ตุ๋นอยู่ตรงหน้า แต่ตุ๋นไม่สนใจ แต่ไข่ต้มนี่วิ่งตามทันทีเลย

ส่วนต้มพักนี้ก็ชอบออกไปเที่ยวนอกบ้านเหลือเกิน กลับมาก็อาทิตย์ละครั้ง ส่วนตุ๋นก็เรียบร้อยนอนอย่างเดียว

บางทีเลยแอบคิดว่า หรือแมวเราจะเป็น เกย์?...